هوش مصنوعی پوشیدنی اپل و OpenAI؛ یک فاجعه در راه است؟

هوش مصنوعی این روزها به شدت محبوب شده است؛ اگر در مراسم رونمایی از یک گوشی پرچمدار به عنوان ابزار بازاریابی از آن استفاده نشود، حتماً در تمام اپلیکیشن‌های آن گوشی چپانده می‌شود. این پدیده به قدری بزرگ است که بر قیمت حافظه در کل صنعت تکنولوژی اثر گذاشته و حتی پیش‌بینی می‌شود برخی برندهای لوازم الکترونیکی طی یک یا دو سال آینده به خاطر همین هزینه‌ها ورشکست شوند.

البته هوش مصنوعی می‌تواند بسیار مفید باشد. اگر مدل‌های مدرن به درستی پیاده‌سازی شوند، می‌توانند جریان کاریِ یک شغل یا خدمت را کاملاً متحول کنند. اما مشکل دقیقاً همین‌جاست: شرکت‌های زیادی وجود ندارند که راهی منطقی برای استفاده از آن پیدا کرده باشند. بیشتر آنچه می‌بینیم، صرفاً بازاریابی توخالی برای قابلیت‌های بی‌مصرف است. در این میان، شاید هیچ محصولی به اندازه دو دستگاه آینده اپل و OpenAI مقصر نباشد؛ دستگاه‌هایی که به ادعای OpenAI، پتانسیل این را دارند که جایگزین گوشی‌های هوشمند شوند، هرچند باور کردنش دشوار است.

مشکل ابزارهای فعلی هوش مصنوعی

تا به امروز، به ندرت می‌توان سرویس یا قابلیتی در گوشی‌های هوشمند پیدا کرد که با اضافه شدن هوش مصنوعی، بهبود معناداری پیدا کرده باشد. شاید تنها مورد واقعاً کاربردی، ابزارهای جدید ویرایش عکس باشد که البته گوشی‌های اپل فعلاً در این زمینه عملکرد ضعیفی دارند.

به جز آن، شاهد «پیشرفت‌هایی» هستیم که هیچ‌کس خواستارشان نبوده است؛ هوش مصنوعی برای خلاصه کردن ایمیل، یا پرسیدن درباره عکسی که گرفته‌اید، و یا سوالات کلی که می‌شد به راحتی در گوگل جستجو کرد. بدتر از همه، هوش مصنوعی‌هایی هستند که قرار است تمام تفکر روزمره را به آن‌ها واگذار کنید؛ مثلاً نشان دادن دو لباس به آن و پرسیدن اینکه کدام‌یک بیشتر به کفش‌هایتان می‌آید! واقعیت این است که هوش مصنوعی مدرن با وجود کاربرد در برخی حوزه‌های خاص، برای اکثر جنبه‌های زندگی کاملاً غیرضروری است. با این حال، اپل و OpenAI تصمیم گرفته‌اند آن را در دستگاه‌هایی قرار دهند که حتی نمایشگر هم ندارند.

گجت‌های پوشیدنی بدون نمایشگر

اما این دستگاه‌ها دقیقاً چه هستند؟ ظاهراً اپل روی یک «آویز گردنی» کار می‌کند که شاید هرگز به مرحله تولید نرسد؛ این دستگاه پاسخی به ترند گجت‌های پوشیدنی هوش مصنوعی است، اما برخلاف بقیه، به شکل عینک هوشمند نیست. در کنار آن، اپل روی ایرپادهایی کار می‌کند که مجهز به دوربین داخلی هستند.

شاید جزئیات زیادی در دست نباشد، اما کافی است لحظه‌ای به کل این ایده فکر کنید: حمل کردن دستگاهی که نمایشگر ندارد. حتی اگر فرض کنیم این دستگاه به هدفون بلوتوث متصل شود تا پیام‌های شما را وسط اتوبوس با صدای بلند برای همه پخش نکند، باز هم مشکل حل نمی‌شود.

اگر بخواهید آهنگی گوش دهید، نمی‌توانید به راحتی وارد موزیک‌پلیر شوید؛ باید با صدای بلند از دستگاه بخواهید چیزی پخش کند. می‌خواهید پیام بفرستید؟ باید با ایده دیکته کردن پیام (حرف زدن) در یک متروی شلوغ کنار بیایید. می‌خواهید برای گذران وقت فیلم ببینید یا بازی کنید؟ فراموشش کنید، چون نمایشگری در کار نیست.

پس واقعاً هدف از ساخت چنین چیزی چیست؟ پاسخ روشنی برای این سوال وجود ندارد. حداقل عینک‌های هوشمند بلندگوهایی نزدیک گوش دارند و به سمت هدفی حرکت می‌کنند که شانس جایگزینی گوشی را دارد: عینک‌های واقعیت افزوده (AR)؛ دستگاه‌هایی که نمایشگر دارند و حریم خصوصی بیشتری را فراهم می‌کنند.